سلام دوستان عزیز همترانه چند مدتی ست که نبودم و هنوزم گرفتار مشغلهای زندگی و در مسیری که باید برویم نرفته ایم و آنچه را که باید مینوشتیم از نوشتن هم باز ماندیم اما کارهای قدیمی زیاد دارم و گاهی هم که نگاه به دفترم میکنم کارهای نیمه تمام هم.... و این یکی از آخرین کارهای نیمه تمامم  هست که به ثمر رسیده اما خود باطن ترانه هنوز نیمه تمومه مثل خود من.....این ترانه رو تقدیم به کوچه های نمره۴۰ شهرمسجدسلیمان که هنوز تا هنوز نیمه ی ناتمام من اونجاس بخاطر تمام یاس ها و شقایقها و سوسن هایی را که باد برد و خاطره های سربی منه که همیشه به او نجا سر میزنه و این کار رو تقدیم به شما همترانه هام میکنم. 

 

قصه ي عشق تموم شد

من وتو نا تموميم

تصوير مبهمي از

نقاشي يه بوميم

 

سكوت سربي ما

آواز سرخ كوچه شد

قسمت ما كه اين نبود

قسمتمون ببين چه شد

 

سكوت سربي من

عزيمت يه ماههِ

ترانه ي يه كوچِ

دفتري از يه آههِ

 

تو خاك آرزوها

عشقه كه پرپر ميزنه

خاطره ي منو توء

به كوچمون سر ميزنه

 

وقتي كه عشق باشه

چقدر بهم نزديكيم

براي هم چراغي

تو هر شب تاريكيم

 

يه روز ستاره بوديم

پر از ترانه بوديم

براي گفتن عشق

پر از جوانه بوديم

 

حرف منو تو ما بود

صحبت ما فردا بود

موي سپيدم امروز

غايب و نا پيدا بود 

 

قصه ي عشق تموم شد

من وتو نا تموميم

تصوير مبهمي از

نقاشي يه بوميم

 

كي ميرسه يه فصلي

براي غسل پاييز

ترانه ي عشق ما

سرشار و از تو لبريز

 

 

 

اون همه شوق و رسيدن

تو شبا ستاره چيدن

توچشاي بركه اي دور

ماهياي مرده ديدن

...............................